گفت‌وگوی کاری با ایجنت

در فصل ۰.۱۰ یک session را از اول تا آخر رفتی. حالا همان را به‌عنوان یک مهارت نگاه می‌کنیم.

سه چیز قبل از تایپ‌کردن اولین جمله:

• در کدام پوشه ایستاده‌ای؟ این تعیین می‌کند چه چیزی را می‌بیند — فصل بعدی کاملاً درباره‌ی همین است.
• این کار spec دارد؟ اگر کارِ جدی است، همان نصف صفحه‌ی فصل ۲.۴ را قبلش بنویس.
• روی کپی کار می‌کنی؟ قاعده‌ی طلایی فصل ۰.۹.

و جمله‌ی اول: به‌جای اینکه مستقیم بگویی «این کار را بکن»، هدف را بگو. «می‌خواهم از این پوشه یک گزارش بگیرم» بهتر از «فایل‌ها را بخوان و خلاصه کن» است — چون اولی به او اجازه می‌دهد راه بهتری پیشنهاد کند.

مهم‌ترین عادت این ماژول، و ساده‌ترین‌شان.

به‌خاطر بسپار برای هر کاری که بیش از یک قدم دارد، اول بگو «قبل از اینکه چیزی را عوض کنی، بگو می‌خواهی چه کار کنی.» بعد طرح را بخوان، اصلاحش کن، و فقط بعد بگو شروع کن.

چرا این‌قدر مؤثر است؟ سه دلیل:

• ارزان‌ترین جای اصلاح. عوض‌کردن یک خط از طرح ده ثانیه است؛ برگرداندن ده فایلِ عوض‌شده، نیم ساعت.
• سوءتفاهم را زود نشان می‌دهد. اگر طرحش با فکر تو فرق دارد، یعنی درخواستت مبهم بوده — و همان‌جا می‌فهمی، نه آخر کار.
• گاهی طرحش بهتر از فکر توست. و این را فقط وقتی می‌فهمی که قبل از اجرا ببینی‌اش.

و یک نکته: طرح را واقعاً بخوان. اگر فقط نگاهش کنی و بگویی «باشد»، همان کاری را کرده‌ای که نکردنش هدف بود.

وقتی می‌بینی دارد اشتباه می‌رود، همان‌جا قطعش کن. این کار نه بی‌ادبی است نه اتلاف — ارزان‌ترین تصمیم آن لحظه است.

سه نشانه که باید قطع کنی:

• دارد فایلی را عوض می‌کند که نباید.
• دو بار همان کار را تکرار کرده. این همان «در حلقه افتادن» است که در درس ۴.۴ کاملاً می‌آید — و ادامه‌دادن درستش نمی‌کند.
• دارد چیزی می‌سازد که تو نخواستی. معمولاً یعنی درخواستت را بازتر از آنچه منظورت بود فهمیده.

و بعد از قطع، نگو «نه، این نه» — بگو چه چیزی درست است. همان قاعده‌ی «جهت بده، نه فقط منع» از فصل ۲.۶.

در فصل ۱.۳ بهداشت session را دیدی. اینجا شکل عملی‌اش در کار روزمره.

ببند وقتی: موضوع عوض شد · نشانه‌های افت را دیدی · یک فایل بلند خوانده شد که دیگر لازمش نداری · یا چند بار اصلاح کردی و جلو نرفت.

ادامه بده وقتی: کار پیوسته است و قدم‌های قبلی واقعاً لازم‌اند.

و نکته‌ای که خیلی‌ها را از بستن session می‌ترساند: «هرچه گفتم از بین می‌رود.» درست است — و راه‌حلش فایل است، نه session طولانی. اگر چیزی مهم است، بنویسش در یک فایل (فصل ۱.۴). آن‌وقت بستن session هزینه‌ای ندارد.

چند عادت کوچک که کار را روان می‌کنند:

• یک کار در یک پیام. اگر سه چیز می‌خواهی، سه بار بگو — وگرنه هر سه را متوسط انجام می‌دهد (فصل ۲.۶).
• وقتی چیزی را نمی‌دانی، بگو نمی‌دانی. «مطمئن نیستم این ستون یعنی چه — اول بپرس» بهتر از این است که خودش حدس بزند.
• بگو چه چیزی را نباید دست بزند. «فایل اصلی را عوض نکن، یک کپی بساز» — صریح، نه فرض.
• وقتی درست کار کرد، بگو. نه برای تعارف — برای اینکه اگر همان الگو را می‌خواهی تکرار کند، باید بداند کدام بود.
• وقتی غلط شد، بگو دقیقاً چه چیزی غلط بود. «کار نکرد» بی‌فایده است؛ «عدد محصول B باید ۹ باشد ولی ۱۶ داد» فوراً به علت می‌رسد.

و یک چیز که لازم نیست: تعارف. «لطفاً»، «ممنون می‌شوم» و «زحمت می‌کشید» فقط context را بزرگ می‌کنند.