Sub-agent و کار چندایجنتی

یک sub-agent — در فارسیِ گفتاری ساب‌ایجنت — یک کارگرِ جانبی است که کاری را در context جدای خودش انجام می‌دهد و فقط نتیجه را به گفت‌وگوی اصلی برمی‌گرداند.

و اینجا باید مستقیم به فصل ۱.۳ برگردیم، چون بدون آن این قابلیت بی‌معنا است.

یادت هست که هر فایلی که خوانده می‌شود تا آخر session در context می‌ماند و شلوغش می‌کند؟ حالا فرض کن برای یک کار باید بیست فایل را بگردی تا سه‌تای مربوط را پیدا کنی. آن هفده فایل بی‌ربط، تا آخر کار سرِ میز می‌مانند — و همان context rot را می‌سازند.

sub-agent دقیقاً همین را حل می‌کند: آن گشتن در یک context جدا انجام می‌شود، و به گفت‌وگوی اصلی فقط این برمی‌گردد: «این سه فایل مربوط‌اند.»

مستندات رسمی هم همین را به‌عنوان کاربرد اصلی می‌گویند: از sub-agent وقتی استفاده کن که یک کار جانبی می‌خواهد گفت‌وگوی اصلی‌ات را با نتیجه‌ی جست‌وجو و لاگ و محتوای فایل‌هایی پر کند که دیگر به آن‌ها برنمی‌گردی.

هر sub-agent می‌تواند دستورالعمل خودش، ابزارهای خودش، و اجازه‌های خودش را داشته باشد. و این دومی و سومی از اولی مهم‌ترند.

سه فایده‌ی عملی که مستندات رسمی هم فهرست می‌کنند:

• محدودکردن ابزار. یک نقشِ «فقط بخوان و گزارش بده» می‌تواند اصلاً ابزار نوشتن نداشته باشد. آن‌وقت حتی اگر بخواهد، نمی‌تواند چیزی را عوض کند — همان منطق permission در فصل ۳.۳، این بار در سطح نقش.
• تخصصی‌کردن رفتار با یک دستورالعمل متمرکز.
• کنترل هزینه — کار ساده را می‌شود به مدل سبک‌تر سپرد، همان تصمیمِ فصل ۲.۲.۷.

ترکیب مفیدِ رایج برای کار ما: یک نقشِ «گردنده» با اجازه‌ی فقط خواندن که می‌گردد و پیدا می‌کند، و گفت‌وگوی اصلی که تغییرها را انجام می‌دهد — با اجازه‌ی خودت.

یک حالت دیگر هم هست که با sub-agent اشتباه گرفته می‌شود: دو ابزار مستقل که هر دو روی همان پوشه کار می‌کنند.

این با sub-agent فرق دارد — اینجا دو برنامه‌ی جدا هستند که همدیگر را نمی‌شناسند. و به همین دلیل دو خطر دارد:

• همدیگر را نمی‌بینند. هیچ‌کدام نمی‌داند دیگری چه کرده. اگر هم‌زمان یک فایل را عوض کنند، آخری برنده است و کارِ اولی بی‌صدا از بین می‌رود.
• هر کدام context خودش را دارد — که فایده است، ولی یعنی باید دو بار توضیح بدهی.

قاعده‌ی عملی: یا نوبتی، یا روی پوشه‌های جدا. هم‌زمان روی یک فایل، نه. و اگر واقعاً لازم شد، ابزارِ برگرداندن (درس ۵.۲) دیگر لوکس نیست — ضروری است.

به‌خاطر بسپار معیار یک جمله است: کارِ جانبی زیاد می‌خواند و کم برمی‌گرداند؟ اگر بله، sub-agent ارزش دارد. اگر خروجی‌اش تقریباً به‌اندازه‌ی ورودی‌اش است، چیزی جز پیچیدگی اضافه نکرده‌ای.

ارزش دارد وقتی:

• باید در حجم زیادی بگردی تا چیز کمی پیدا کنی.
• می‌خواهی کاری با اجازه‌ی محدودتر انجام شود.
• کارِ جانبی واقعاً مستقل است و به جزئیات گفت‌وگوی اصلی نیاز ندارد.

فقط پیچیدگی است وقتی:

• کار کوچک است. برای خواندن دو فایل، هزینه‌ی راه‌انداختنِ یک نقشِ جدا بیشتر از فایده‌اش است.
• نقش‌ها به هم وابسته‌اند و باید مدام نتیجه‌ی هم را ببینند. آن‌وقت داری همان context را دو بار می‌سازی.
• تو خودت هنوز کار را نمی‌شناسی. تقسیم کاری که خودت مرزهایش را نمی‌دانی، مرزِ اشتباه می‌سازد. اول ساده انجامش بده — همان قاعده‌ی «اول چند بار دستی» از درس ۰.۵ و ۲.۲.

و صادقانه: برای بیشتر کارهای این دوره، لازمش نداری. این فصل اینجاست تا وقتی اسمش را شنیدی بدانی چیست و کجا به کار می‌آید — نه اینکه از فردا با چند نقش کار کنی.