اولین کار واقعی — 📄

پوشه‌ی نمونه‌ها/اسناد/ هشت فایل به‌هم‌ریخته دارد — همان‌هایی که در فصل ۰.۲ دیدی: یادداشت جلسه، پیش‌نویس قرارداد، یک فایل بی‌عنوان با سه عدد، گزارش فروشی که خودش اعتراف کرده عددش غلط است.

خروجیِ مورد نظر: یک گزارش یک‌صفحه‌ای که بگوید چه کارهایی باز است و چه چیزهایی مبهم‌اند.

سه چیز را از اول روشن کنم تا انتظارت درست باشد:

• این کار روی زمین بازی انجام می‌شود، نه روی اصل فایل‌ها. اگر فصل ۰.۹ را رد کرده‌ای، برگرد.
• ممکن است بار اول نتیجه‌ی دلخواهت را ندهد. این نقص تو نیست و نقص ابزار هم نیست — همان چیزی است که در ۰.۳.۳ گفتیم.
• این فصل درباره‌ی prompt نوشتن نیست. درخواست آماده است. prompt نوشتن یک ماژول کامل دارد (M2).

terminal را در زمین بازی‌ات باز کن — یعنی جایی که فایل‌های نمونه را کپی کردی — و claude را اجرا کن.

مطمئن شو در پوشه‌ی درستی هستی. با pwd چک کن و با ls ببین فایل‌های نمونه را می‌بینی یا نه. ایجنت همان جایی را می‌بیند که تو ایستاده‌ای — نه بیشتر.

بعد این را بنویس:

پوشه‌ی «اسناد» را بخوان و یک گزارش یک‌صفحه‌ای بده: چه کارهایی باز است، چه چیزی مبهم است، و کدام فایل قابل‌اعتماد نیست. حدس نزن — هرچه معلوم نیست را جدا فهرست کن.

چرا این درخواست این‌طور نوشته شده؟ سه تصمیم درش هست که بعداً در M2 معنا پیدا می‌کنند:

• خروجی مشخص است («یک گزارش یک‌صفحه‌ای»)، نه «بررسی کن».
• سه چیزِ خواسته‌شده شمرده شده‌اند، پس می‌شود بعداً سنجید که همه‌شان آمده‌اند یا نه.
• «حدس نزن» صریح آمده. بدون این جمله، ابهام‌ها معمولاً با یک حدسِ باورپذیر پر می‌شوند — دقیقاً همان چیزی که در فصل ۰.۲ خطرناکش خواندیم.

Enter بزن و نگاه کن. این قسمت را رد نکن — قرار نیست فقط منتظر خروجی بمانی.

چیزی که می‌بینی تقریباً این ترتیب است: اول پوشه را نگاه می‌کند و می‌بیند چه فایل‌هایی هست · بعد یکی‌یکی بازشان می‌کند · بعد گزارش را می‌نویسد.

ممکن است وسط کار اجازه بخواهد — مثلاً برای خواندن فایل‌ها یا نوشتن خروجی. این عمدی است و خوب است. فعلاً وقتی مطمئنی روی زمین بازی‌ای، اجازه بده. اینکه قبل از «بله» چه چیزی را باید بخوانی، یک درس کامل دارد (درس ۳.۳).

و همین‌جا چیزی را دیدی که چت‌بات نمی‌تواند: خودش فایل‌ها را باز کرد. تو هیچ متنی کپی نکردی.

حالا مهم‌ترین قسمتِ کل این فصل. گزارش را نخوان که ببینی «خوب نوشته شده» — بخوانش که ببینی درست است.

سه چیز مشخص را بگرد. هر سه واقعاً در آن فایل‌ها هستند، پس اگر گزارش پیدایشان نکرده باشد، ناقص است:

• در گزارش فروش نهایی نهایی(۲).txt نوشته شده عدد اردیبهشت شامل ۱۲ سفارش مرجوعی است که کم نشده. گزارش باید این را به‌عنوان یک عددِ غیرقابل‌اعتماد علامت بزند.
• بدون عنوان.txt سه عدد دارد بدون اینکه معلوم باشد مال چه ماهی است. باید در فهرست مبهم‌ها باشد، نه اینکه حدس زده باشد.
• در جلسه ۱۲ خرداد.txt نوشته «یادمون رفت درباره بودجه تبلیغات حرف بزنیم». این یک کار باز است که در هیچ فهرست کاری نیست.

حالا خودت را بسنج: چندتا از این سه را آورده بود؟

• هر سه — عالی. این همان چیزی است که خوب کار کردن یعنی.
• یکی‌دو تا — عادی است. درخواستت را کمی مشخص‌تر کن و دوباره بخواه. مثلاً بگو «هر جا عددی هست که خود فایل درباره‌اش تردید کرده، جدا بنویس».
• هیچ‌کدام، ولی گزارش قشنگی نوشته — این مهم‌ترین درسِ امروز است. خروجیِ مرتب و روان، لزوماً خروجیِ درست نیست.

به‌خاطر بسپار خروجی را با «چقدر خوب نوشته شده» نسنج. با «چه چیزی را باید پیدا می‌کرد و پیدا کرد» بسنج. این تفاوت، کلِ ماژول ۴ است.

چیزی که دیدی: تو یک جمله نوشتی، و چیزی رفت هشت فایل را خواند و یک گزارش نوشت. کاری که دستی چند ده دقیقه می‌گرفت.

و چیزهایی که هنوز نمی‌دانی — و این فهرست، در واقع نقشه‌ی بقیه‌ی دوره است:

• چطور فایل‌ها را پیدا کرد؟ از کجا فهمید کدام‌ها را باز کند؟ (درس ۳.۲)
• چطور «فهمید» داخل هر فایل چیست؟ (درس ۱.۱)
• چرا اگر همین را دوباره بخواهی، جوابش کمی فرق می‌کند؟ (درس ۱.۱)
• اگر پوشه صد فایل داشت چه می‌شد؟ (درس ۱.۳ و درس ۴.۱)
• چطور مطمئن شوم چیزی از خودش درنیاورده؟ (درس ۴.۵)

لازم نیست الان جوابشان را بدانی. لازم است بدانی که سؤال‌های درستی هستند — و همین که الان برایت سؤال شده‌اند، یعنی این فصل کارش را کرده.